اگر نهال های جنگل
                           بدانند ،
 روزی تن هاشان
                       دسته ای در دستان
 تبر یه دوشان
                         خواهد شد
 مثل من
 ،
               شاید ، هرگز

      دل تنگ باران
                         نشوند .

  من که گفتم این بهار افسردنی است 

                     من که گفتم این پرستو مردنی است

                     عشق یعنی رنج ، یعنی انتظار

                      هم شکست و هم شکستم داد دل

    اگر باشي محبت روزگاري تازه خواهد يافت 

            زمين در گردشش با تو مداري تازه خواهد يافت

  دل من نيز با تو بعد از آن پاييز طولاني

          دوباره چون گذشته نوبهاري تازه خواهد يافت . . .

  کشتی نساز ای نوح! طوفان نخواهد آمد

 بر شوره زار دلها ، باران نخواهد آمد

 شاید خدا به شعرم لبخند زند اما...

 جایی که سفره خالیست باران نخواهد آمد

 رفتی کلاس اول این جمله را عوض کن:

   "تا آن مرد نیاید باران نخواهد آمد"

  عشق در آنراه خاکي جان گرفت

         در دل من خانه اي سامان گرفت

  کلبه اي شد در ميان جان من

          رفت جايي تا که شد مهمان من

   چون که رفت مهتاب آمد روز تاب

       کلبه لرزيد و فرو ريخت بي حساب

   کلبه ويران شد به روي جان من

        مردم و خاک زمين شد جاي من

  شکسته شد نگاه من

                   براي من بنام تو

  به دل نگاه مي کنم

                 به چشم خيره مي شوم

   براي ديدن تو من

                 در آينه دعا ميکنم

   تو خود به من بگو

                  چه شد که بي سبب

  شکسته شد نگاه من

                 براي تو به نام من

    صداي پرنده آواز زندگيست

   براي من که در بستر غم گرفتارم

   پرنده آهنگ زندگي را صدا مي زند

   و من آهنگ مرگ را

   او شوق پرواز را در سينه دارد

   و من شوق رفتن

   او شکار لحظه هاست

   من نشان سوخته

   او به فردا اميد دارد

   و من در غم امروز

   او در اوج پرواز مي کند

   من در اعماق خود

   آشيانه ماندنيست

   پرنده مردنيست

   اما خاطره پرواز

      در ذهن ها ماندنيست

  هوا به گرمي مي زند

 در اين سرماي زمستان

  من نيز سردم است

  سردم از اين سوز دل

  سردي من از سرما نيست

  از نگاه سردي است

  که با هيچ نگاهي گرم نخواهد شد

  نگاهي که در آينه شکست

  و در آسمان فرو ريخت

  در فرداي امروز

  هيچ نگاهي را بخاطر نسپار

  چون به آساني مي رود

             نظر از يادها

              صدايم کن
   صداي تو

   حجم بزرگي دارد

   براي من که ميدانم

      طلوعي ندارد

 همان طور که شاپرک ها نمي توانند

 دشت آبي آسمان را از ياد ببرند.......

 من هم چشمان زيبايت را نمي توانم فراموش کنم .

 تصوير زيبايت نه تنها در ذهنم بلکه در قلبم جاي دارد

 اي کاش بداني قصر آرزوهايم را در ساحل چشمانت ساخته ام

 تا قلب مهربانت مداوايي باشد

 براي عشق پاک و مقدسم ........

                برای هیچکس

                                    به راه نگاه مي کنم 

              چشمانم را مي بندم

            و آمدنت را تجسم مي کنم

          و لي در دل مي دانم

       هرگز نخواهي آمد

                  چشم باز نخواهم کرد

  پس از رفتنت آرزوهايم را دفن خواهم کرد ...

  دفتر خاطراتم را به آب خواهم انداخت ...

  و قاب عکس اتاقم را پستوي زمان خواهم سپرد ...

  نبودنت را باور خواهم کرد.......

  و اجازه ي ورود هيچ نگاهي را به روياهايم نخواهم داد ...

  اما کاش قبل از رفتنت به گنجشک هاي شهر سپرده باشي

  برق انتظار را در چشمانشان نگاه دارند ...

  شايد رفتنت را برگشتي دوباره باشد ...

ما را که بجز توبه شکستن هنری نیست 

    با زاهد بی مایه شکستن ثمری نیست

برخیز جز این چاره نداری که در این حال

    جز جام می و مطرب و ساقی خبری نیست...

  در هياهوي مترسکها پر از احساس بود

  ميشود حتي براي ديدن پروانه ها

  شيشه هاي مات يک متروکه را الماس بود.

   دست در دست پرنده،بال در بال

  نسيم ساقه هاي هرز اين بيشه ها را داس بود

  کاش مي شد حرفي از « کاش ميشد» هم نبود...

  هر چه بود احساس بود و عشق بود و ياس بود

  بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست

  باور کنید پاسخ آیینه سنگ نیست

  سوگند می خورم به مرام پرندگان

  در عرف ما سزای پریدن تفنگ نیست

  با برگ گل نوشته به دیوار باغ ما

  وقتی بیا که حوصله ی غنچه تنگ نیست

  در کارگاه رنگرزان دیار ما

  رنگی برای پوشش آثار ننگ نیست

  دارد بهار می گذرد با شتاب عمر

  فکری کنید ، فرصت پلک درنگ نیست

  وقتی که عاشقانه بنوشی پیاله را

  فرقی میان طعم شراب و شرنگ نیست.......

 تو به من خنديدی
                      و نمی دانستی
                             من به چه دلهره از باغچه همسايه

 سيب را دزديدم
                       باغبان از پی من تند دويد
                                           سيب را در دست تو ديد

 غضب آلود به من کرد نگاه
                    سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

 و تو رفتی و هنوز
                     سال ها هست که در گوش من آرام آرام

  خش خش گام تو تکرار کنان
                                    می دهد آزارم

 و من انديشه کنان غرق اين پندارم
                                      که  چرا ؟؟؟
                                                خانه کوچک ما
    سيب نداشت...!!؟

  در حضور خارها هم می شود یك یاس بود

  در هیاهوی مترسك ها پر ازاحساس بود

  میشود حتی برای دیدن پروانه ها

  شیشه های مات یك متروكه را الماس بود

  دست در دست پرنده بال در بال

  نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود

 كاش می شد حرفی از “كاش می شد”هم نبود

 هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

  تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت ؟

  تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت

  تا به کی با ضربه های درد باید رام شد

  یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد

  بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار

  خسته از این زندگی با غصه های بی شمار . . .

 دامن بکش به ناز که هجران کشیده ام

  نازم بکش که ناز رقیبان کشیده ام

 شاید چو یوسفم بنوازد عزیز مصر

  پاداش ذلتی که به زندان کشیده ام

  از سیل اشک شوق دو چشمم معاف دار

  کز این دو چشمه آب فراوان کشیده ام

 دیگر گذشته از سر و سامان من مپرس

 من بی تو دست از این سر و سامان کشید ه ام

  امشب شده ام مست که مستانه بگریم

                   بگذار شبی گوشۀ میخانه بگریم

  افسانۀ دل قصۀ پر رنج و ملالیست

                  خواهم که بر این قصه و افسانه بگریم...

   به یاد پدرم.....

  بی تو یک روز در این فاصله ها

  مثل یک بیت ته قافیه ها

  خواهم مرد...

  تو که رفتی همه ی ثانیه ها سایه شدند

  سایه در سایه ی این ثانیه ها

  خواهم مرد...

  شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

  موج در موج در این خاطره ها

  خواهم مرد...

  گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

  برگ در برگ در این حادثه ها

  خواهم مرد...

رز صورتی پیراهن عزا بر تن کرده بود

و من اشک خدا را بر گورستان شهری غریب در روزی سرد و سیاه دیدم

هنگامی که دختر بچه ای با موهای سفید،بر روی گور عزیزش می گریست

و ابر با هق هق گریه اش آسمان را به لرزه در آورده بود

و او با دستان لرزانش بر گچ های پوسیده می نوشت:

گرچه می دانم نمی آیی،اما هردم ز شوق،

 سوی در می آیم و نگاهی می کنم...

                     آخرین نگاه

آخرین نگاهت را وقتی غریبانه می رفتی قاب نگاه بارانی ام کردم

و جاده , این تنها همسفر ظلماتی تو را تا ابد نفرین کردم و

عشق را آه کشیدم .

بعد از تو گریه , این همدم بی منت هنوز با من بی وقفه همدردی می کند .

بعد از آخرین نگاهت خاطراتمان هر روز از مقابل چشمانم عبور می کند .

باور کن هنوز به یاد آخرین نگاهت , تنهایی ام را گریه می کنم

                                     به سوی تو و برای تو

برای آرزوهايی كه ميميرند سكوتی خواهم كرد سنگين تر از فرياد

آخرين ياورم خاك

آخرين فريادم سكوت

هرگز كسی اين چنين به كشتن خود برخواسته بود؟

كه من به زندگی نشستم

تو رفتی و من تنها به اين اميد دم ميزنم

كه با هر نفس گامی به سوی تو نزديك تر شوم

* * *

لحظه های ناب کودکی ام

در پیچ و تاب زمان گم شد

دوستانم را روزگار گرفت

عشقم را عاشقی دیگر ربود

و خدایم را خدا کشت

ما ماندیم و یک بقچه رفاقت

تن خمیده ی عشق و پوچی فرح انگیز لحظه ها

ما ماندیم و سیگاری کنج لب

تلخی چای بی قند و خش خش برگ ها زیر پا

ما ماندیم و سیبی از دست حوا

گردش بی حد و حصر و معصومیت فراموش شده ی دنیا